หันมาเริ่มนิทานก้อม..ผญาเทียมแต้มตื่ม
พอให้ขำค่ำคื่น..กลืนเข้าแหม่นหล่องคอ
แต่กี้น้อผ่อตู้เว้า..ปนนิทานแทรกแนวคิด
แนบสนิทสัมพันธ์แฟ้น..แหน่นแน่วปู่หลาน
เผิ่นหว่าหมานแท้แท้..หากินแค่เทียวถ่ง
หวังประสงค์อยากได้แย้..บ่แลซ้ำดอกอี่เห็น
เผิ่นหว่าเป็นเคล็ดเคร่ง..หวังอี่หยังห้ามเนียวอื่น
บ่มีปืนแค่หน้าไม้..ธนูห้าวไม้ส่าวแหลม
บ่ได้แลเนียวบ่ตั้ง..คือดังดอกเผิ่นหว่า
อยากได้ปลาไปพ้อนาก..จอนพอนอ้มกะบ่สน
ย้อนหว่าเหลือมากล้น..'พยากรถิ่นดอนป่า
จักปูปลาแหม่นมากล้น..บ่คือด้ามดั่งสู่เว็น
นกกะเต็นยังตายแห้ง..ใส้เหี่ยวบ่มีปลา
นกเจ่านากะจ่อยผอม..คอยาวหย่างเซล้ม
แนมขี้ตมแห้งเหือด..แตกเขิบไงหอยบ่อยู่
ซุกอยู่ไปกะตายเอ้า..รอฝนจ้าวกะบ่หวน
ย้อนหว่าปรวนแปรปลิ้น..ฤดูกาลแปรเปลี่ยน
ดังเคยเฮียนหว่าโลกฮ้อน..เฮือนกระจกตี้เผิ่นหว่า
ส่งผลดังจั่งสู่มื้อ..หรือซูเจ้าหว่าจั่งใด๋..